از من خواستي که برایت بنويسم . . .

اما نگفتي چگونه . . .

آخر چگونه بنویسم صدای خواهش دلم را؟

مگر نمی شنوی فریادش را؟

چگونه بگويم که چقدر دوستت دارم؟

هر چه مي گردم اندازه اي براي نشان دادن نيازم به تو نمي يابم

نميدانم کدام قلم ميتواند حرفهاي دلم را بر روي کاغذ باور تو بنشاند

نميدانم کدامين برگ سفيد طاقت اينهمه محبت را دارد؟

ميداني وقتي تو نيستي تمامي عالم در غم نبودنت تنهایم می گذارند

ومن بدون تو با اينهمه درياي اشک چه کنم؟

آن که خواستن ات نا ممکن ترين لحظه ی ِ حال ِ من است......
ببين چگونه تو را
لمس می کنم بر بوم بی رنگ بی کسی هايم......
ببين چگونه
به ازای همه دوستت دارمهایت يک خط آبی کشبده ام .....
به اندازه همه خوبيهایت يک خط زرد.....
به ازای همه دلتنگيهای هميشگيم يک خط قرمز ......
و به وسعت هجوم این ابرهای کاغذی,
که از تو درهوای گلوم خیس می شوند يک خط سفيد .........
و حالا
به وسعت همه سکوتهای تنها ماندنم بی تو يک خط سيــــــاه کشيده ام.......
سکوتهای سياه ديروز و امروز و فرداهایم ,
که بايد سنگينی شان را در تنهاييم به دوش کشم.......
و انقدر وسعت تنهاييم زياد است که هرروز خطوطش تابلويم را سياه تر می کند....
انقدر که ديگر تورا زير سکوتهای سياهم گم کرده ام........
حالا من مانده ام,
تنها ,
با تابلويی که با همه خط خوردگيهای سياهش ,
هنوز بوی تورا ميدهد نازنينم..................
و هر شب تابلوی سياهم را در تنهايی خويش
نوازش می کنم و ميبويمش تا تو را در آن حس کنم ......
و کسی بو نبرد که من در سياهی اين همه اميدهای خط خورده ام ,
از تو با خدای خويش می گويم .............
من هرروز در گوشه اين تابلوی سياه بين همه خط خوردگيهای غمگينش ,
سراغ از تو ميگيرم........
و در اين خطوط سياه,
بی آنکه ديگر تو را خسته کنم ,
در تنهایی خويش تنها قدم خواهم زد .......
ديگرمهم نيست كه من چه قدر در سياهی بغض های خشکيده ام مانده باشم....
مهم اين است که من تو را
دوســـــــــــــــــــــت دارم
به وسعت تمام تنهايی های سياهم
که بعد از اين با من همراهند!!.........

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم
درقبله گاه عشق بودی تو معبودم
آرام و آسوده در خواب خوش بودی
یک لحظه من بی تو هرگز نیاسودم
من با نفسهایم نام تورا خواندم
کاش ای هوس بازم با تو نمی ماندم
روزی که میگفتی من با تو میمانم
روزی که دانستی من بی تو میمیرم
روزی که با عشقت بستی به زنجیرم
بازنده من بودم این بوده تقدیرم
خوش باوری بودم پیش نگاه تو
هر دم زچشمانت خواندم کلامی نو
عشق تو چون برگی در دست طوفان بود
دل کندن و رفتن پیش توآسان بود
روزی به من گفتی دیگر نمیمانم
گفتم که میمیرم گفتی که میمانم
باور نمیکردم هرگز جدایی را
آن آمدن با عشق این بیوفایی را

عشق یعنی شکستن...

ميخوام يه قصري بسازم

 پنجره هاش آبي باشه

من باشم تو باشي و

يک شب مهتابي باشه

امشب ميخوام از آسمون

يه ياس خوشبو بچينم

امشب ميخوام عکس تو رو

تو خواب گلها ببينم

کاشکي بدوني چشماتو

به صد تا دنيا نميدم

يه موج گيسوي تو رو

به صد تا دريا نميدم

کاشکي تو هواي عاشقي

هميشه پيشم بموني

از تو کتاب زندگي

حرفاي رنگي بخوني

حتي اگه دلت نخواد

اسم تو ;تو قلب منه

چهره ي تو يادم مياد

وقتي كه بارون ميزنه

امشب ميخوام براي تو يك فال حافظ بگيرم

 اگه كه خوب درنيومد به احترامت بميرم

امشب ميخوام رو آسمون

عكس چشات رو بكشم

 اگر نگاهم نكني

ناز نگاتو بكشم

ميخوام تو رو قسم بدم

به جون هر چي عاشقه

به جون هر چي قلب صاف

رنگ گل شقايقه

يه وقتي كه من نبودم

 بي خبر از اينجا نري

 بدون يه خداحافظي

پر نزني تنها نري

وقتي كه اينجا بموني

بارون قشنگو نمنمه

هواي رفتن كه كني

مرگ گلهاي مريمه

خوب دیگه گلا...

فداتوننننننن بشم